Á jörðu allt er falt - hásætið er alltaf valt
og kramið hjarta getur allt
því það er kalt.
Er myrkrið hylur muntu sjá
að ég gerði bara það sem má
bara að þrá.
Ég hitti þig í dag, allt var breytt
brosti bara en sagði ei neitt
Hélt svo áfram mína leið
og var ekki reið.
Er ástin er sem visnað blóm í hendi
og veruleikinn virðist ekki trúr.
Þá veit ég eitt, á fótunum ég lendi
þó sannleikurinn beiskur sé og súr
Lífið liggur oft um krákustíga
og allt umhveris hjartað verður svart
Ég hnotið hef um grjóthnullunga og gíga
Það kennt mér hefur allt sem mér er þarft.
Nóvember 2003
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Ég horfi út í nóttina, skil ekki neitt.
Afbrýði og ást renna í eitt.
Tunglið brosir, blikkar heiminn
Draumar svífa um himingeiminn
Sála mín týndist, sveif út úr mér.
Hugur minn opnast, loksins hann sér.
En augun lokast, blindast senn
og sannleikann ég sé ei enn
Ég hirti ekki um það er ég elskaði mest.
Á drauma mína sólin er sest.
Ég veit að þú brosir, en ekki við mér.
Hefur nýja ást í fangi þér.
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -